"Upadłeś, człowieku, to wstawaj. Ale skoro chcesz leżeć, to nie gadaj, że fruwasz".

                                                                                                                     Franciszek Kucharczak

Zacznijmy od słuchania...

     Po raz kolejny w tym tygodniu możemy zobaczyć Jezusa nauczającego z mocą, za którym ciągną spragnione prawdy tłumy. Jego słowa sprawiają, że otwierają się serca słuchających, wyzwalają ukryte pragnienia czystości i wolności. 

     Pierwsi uczniowie, opętany, teściowa Piotra, trędowaty, paralityk i wielu innych chorych i udręczonych zostało uzdrowionych dzięki temu, że uwierzyli słuchając Słowa. 

     Tak wiele mamy potrzeb i pragnień, o których nieustannie przypominamy Jezusowi. Czasem nawet wydaje się nam, że Pan o nas zapomniał. 

     Niestety to my nie pamiętamy, że podstawowym warunkiem do zaistnienia cudu jest to abyśmy uwierzyli. 

 

     Trzeba sobie szczerze odpowiedzieć na pytanie: czy z należytym zaangażowaniem codziennie wsłuchuję się w to, co Jezus do mnie mówi, chociażby poprzez codzienną Ewangelię? 

     Często bywa tak, że gdzieś w środku pragniemy zmiany naszego życia. Zdajemy sobie sprawę, że tak naprawdę wegetujemy. Jednak sami o własnych siłach nie potrafimy się zmienić. 

     Myślę, że podobną sytuację przeżywał celnik Mateusz z dzisiejszej Ewangelii. Znienawidzony przez swoich, pogardzany przez obcych, siedzi przy stole, na którym układa i podlicza słupki pieniędzy. Marzy o prawdziwym szczęściu i miłości ale nie wie jak zmienić swoją obecną sytuację. Z pomocą dopiero przychodzi Jezus, którego spojrzenie uwalnia jego skrępowane serce. 

     On wstał od bankierskiego stołu. Zmartwychwstał do nowego życia. 

     Zacznijmy od słuchania… 

Prawdziwi przyjaciele

     Jezus ponownie przychodzi do Kafarnaum. Naucza w domu Piotra, który staje się obrazem wspólnoty Kościoła. To właśnie tam gdzie jest Piotr głoszona jest Boża nauka i dokonują się potwierdzające cuda.

     Słowa Zbawiciela przyciągają tłumy, poruszają serca, dają do myślenia. Jednak nie każdy może sam o własnych siłach przyjść. Paralityka przynoszą przyjaciele, którym bardzo zależy na jego uzdrowieniu. Dlatego uciekają się do przemyślnego sposobu by umożliwić mu spotkanie z Jezusem: odkrywają dach i przez otwór spuszczają chorego przed samego Zbawcę. W ten sposób znalazł się najbliżej.

     Paraliż. Bezwład totalny. Bezruch. A przecież człowiek jest stworzony by pielgrzymować do nieba.

     Grzech jest jak gangrena, która szybko zajmuje całe ciało, skutkiem czego jest śmierć. Dlatego Pan najpierw odpuszcza grzechy, a następnie dopiero uzdrawia ciało.

1. Czy pamiętam o tych wszystkich, którzy sami nie są w stanie przyjść do Zbawiciela? Co konkretnie robię, by ich przynieść przed Chrystusa? 
2. Co mnie paraliżuje i utrudnia moje pójście za Chrystusem? 
3. Podziękuję za osoby, które pomagają mi być blisko Pana.